برادران ابوتراب زاده

یکی از قابلیت های وبلاگ یا بهتر بگویم بهترین لحظات وبلاگ نویسی اینست که یک یادداشت باعث شود دیرآشنایی دوردست، رفیقی قدیمی را پیدا کنی. سید مرتضی ابوترابزاده دوست دوران نوجوانی من که 24 سال پیش هم محله ای و همبازی فوتبال بودیم، طی اتفاقی که خودش شرح داده است، با جستجو در اینترنت و خواندن یکی از مطالب این وبلاگ، امروز برایم ایمیل زد. 18 شهریورماه مطلبی با عنوان «استقلال» نوشتم در مورد فوتبال و خاطرات بازی در نوجوانی و چگونگی استقلالی شدنم. ابوترابزاده فوتبالیستی باهوش، تکنیکی و با ضربات سر بسیار قدرتمند و زیبا بود و البته پرسپولیسی با معرفت. مثل برادرانش آقا سید مصطفی و آقا سید مجتبی. با او تماس گرفتم و یادی از گذشته ها و تمامی بچه های نام برده شده در آن یادداشت کردیم. جا دارد از همین جا ضایعه درگذشت پدر بزرگوار این عزیزان، بزرگ خاندان ابوترابزاده را به ایشان و برادران محترم تسلیت بگویم. اما متن نامه ایشان:

«بنام خدا

باسلام و ارادت

حکایت بچه های دیروز یادش بخیر. یا به تعبیری یادباد آن روزگاران یادباد. برام خیلی شگفت انگیز بود که فوتبالیستی با قابلیتهای فردی و تکنیکی سر از نشریات و مطبوعات دربیاره! و بسیارمشعوف شدم که شمارو به اسبابی پیداکردم. ضایعه درگذشت پدربزرگوارم این سبب رو فراهم نمود که از طریق یکی از اخویها(سیدمجتبی)به یار قدیمی دسترسی پیداکنم، اونم ازنوع وبلاگیش.

خیلی خیلی خوشحالم در راستای فرهنگ اسلامی و ایرانی درقلمرو ناشران و فرهیختگان این مرزوبوم پانهادید. این بنده بیمقدار خوشحال میشم برای دیداری دوباره از نزدیک خدمت باشم و یاتوفیق زیارت حاصل گردد.

با ارادت: سیدمرتضی ابوترابزاده»  

 

/ 0 نظر / 13 بازدید